Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī, powszechnie znany jako Rumi, był jednym z najwybitniejszych perskich poetów, uczonych i mistyków sufickich, którego życie i twórczość wywarły olbrzymi wpływ na myśl duchową Wschodu i Zachodu. Urodzony 30 września 1207 roku, na wschodnim brzegu rzeki Wakhsh, w 2024 roku obchodziłby 817. urodziny. Jego dziedzictwo duchowe, twórczość poetycka i filozofia miłości wciąż inspirują miliony ludzi na całym świecie. Mimo że zmarł w 1273 roku, jego dzieła przetłumaczone na dziesiątki języków, uczyniły go najpopularniejszym poetą świata, a jego nauki o uniwersalizmie i tolerancji pozostają aktualne.
Rumi, którego pełne imię brzmiało Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī, wywodził się z perskiej rodziny o głębokich korzeniach naukowych i duchowych. Jego ojciec, Bahā ud-Dīn Walad, był cenionym teologiem i mistykem, nazywanym „Sułtanem Uczonych”. Rodzina Rumiego od pokoleń zajmowała się nauczaniem islamu w ramach liberalnej szkoły hanaficko-maturydyjskiej, co stanowiło fundament jego wczesnego wykształcenia i światopoglądu. Sam przydomek „Rumi”, oznaczający dosłownie „Rzymianin”, nawiązuje do jego długoletniego pobytu w Anatolii, krainie historycznie związanej z Cesarstwem Wschodniorzymskim. W świecie perskojęzycznym najczęściej nazywany jest „Mawlānā” lub „Molānā”, co w tłumaczeniu z arabskiego oznacza „nasz mistrz”, a w Turcji popularna jest forma „Mevlânâ”. Życie Rumiego, choć nacechowane głęboką duchowością, nie było pozbawione dramatycznych wydarzeń, takich jak przymusowa ucieczka przed najazdami mongolskimi, która ukształtowała jego wczesne lata.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: Na październik 2024 roku, Rumi miałby 817 lat.
- Żona/Mąż: Gowhar Khatun
- Dzieci: Sultan Walad, Ala-eddin Chalabi
- Zawód: Poeta, uczony, mistyk suficki
- Główne osiągnięcie: Autor monumentalnego poematów duchowego „Masnavi” oraz „Divan-e Shams-e Tabrizi”, uznawany za „najpopularniejszego poetę świata”.
Podstawowe informacje o życiu i pochodzeniu Jalāla al-Dīna Muḥammada Rūmī
Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī przyszedł na świat 30 września 1207 roku w miejscowości Wakhsh, na wschodnim brzegu rzeki Wakhsh, w regionie znanym dzisiaj jako Sangtuda, będącym wówczas częścią Imperium Chorezmijskiego. Pochodził z perskiej rodziny, a jego ojciec, Bahâ’ uddîn Walad, był szanowanym kaznodzieją i prawnikiem w regionie Wielkiego Balchu, który stanowił jedno z kluczowych centrów kultury perskiej i sufizmu. Sam przydomek „Rumi”, oznaczający dosłownie „Rzymianin”, nawiązuje do jego długoletniego pobytu w Anatolii, krainie historycznie związanej z Cesarstwem Wschodniorzymskim. W kręgach perskojęzycznych i irańskich poeta znany jest przede wszystkim jako „Mawlānā” lub „Molānā”, co w tłumaczeniu z arabskiego oznacza „nasz mistrz”, a w Turcji powszechnie używa się formy „Mevlânâ”. Rumi zmarł 17 grudnia 1273 roku w wieku 66 lat w Konyi, stolicy Sułtanatu Rum. Jego śmierć stała się początkiem silnego kultu, a jego mauzoleum w Konyi do dziś jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Turcji, symbolizując duchowy most między Wschodem a Zachodem.
Rodzina i życie prywatne Rūmī
Jego ojcem był Bahā ud-Dīn Walad, teolog i mistyk nazywany „Sułtanem Uczonych”. Rodzina od pokoleń zajmowała się nauczaniem islamu w ramach liberalnej szkoły hanaficko-maturydyjskiej. Kiedy Rumi miał około 5-13 lat, jego rodzina została zmuszona do ucieczki z Azji Środkowej przed nacierającymi hordami mongolskimi. Ta przymusowa emigracja prowadziła przez Samarkandę, Niszapur, Bagdad, aż do Hidżazu i Damaszku. W 1225 roku, podczas pobytu w Karamanie, Rumi poślubił Gowhar Khatun, z którą miał dwóch synów: Sultan Walad i Ala-eddin Chalabi. Sultan Walad, jeden z synów Rumiego, odegrał kluczową rolę w kontynuowaniu i rozwijaniu duchowego dziedzictwa ojca, zakładając zakon Mevlevi.
Kariera i edukacja Rūmī
Po śmierci ojca w 1231 roku, 25-letni Rumi przejął jego stanowisko jako islamski molvi (nauczyciel). Przez kolejne dziewięć lat kształcił się pod okiem Sayyeda Burhana ud-Dina Muhaqqiqa Termaziego, kontynuując tradycję nauczania i studiów religijnych. Zanim stał się powszechnie znanym poetą, Rumi zdobył uznanie jako islamski prawnik w Konyi. W tej roli wydawał fatwy, czyli opinie prawne, wygłaszał kazania w meczetach oraz nauczał studentów w medresie. Punktem zwrotnym w jego życiu, który całkowicie odmienił jego ścieżkę kariery, było spotkanie z wędrownym derwiszem Szamsem z Tabrizu, które miało miejsce 15 listopada 1244 roku. Ta głęboka, intensywna relacja mistrz-uczeń sprawiła, że Rumi porzucił swoje dotychczasowe obowiązki nauczyciela i jurysty, skupiając się na poszukiwaniach duchowych.
Tajemiczne zniknięcie Szamsa w grudniu 1248 roku pogrążyło Rumiego w głębokiej żałobie. To właśnie to cierpienie i tęsknota stały się katalizatorem jego niezwykłej twórczości poetyckiej. W swoich wierszach Rumi poszukiwał duchowej jedności z utraconym przyjacielem, co doprowadziło do powstania jednych z najpiękniejszych dzieł literatury perskiej. Intensywna więź Rumiego z Szamsem z Tabrizu budziła jednak kontrowersje wśród jego rodziny i uczniów w Konyi. Zarzucano mu zaniedbywanie obowiązków religijnych i nadmierną fascynację tajemniczym derwiszem. Pomimo tych trudności, przeżycia i doświadczenie związane z Szamsem stały się fundamentem jego duchowej transformacji i źródłem jego poetyckiego geniuszu.
Warto wiedzieć: Przełomowe spotkanie z Szamsem z Tabrizu 15 listopada 1244 roku całkowicie odmieniło życie Rumiego, prowadząc go od kariery jurystycznej do głębokiego zaangażowania w twórczość poetycką i mistyczną.
Osiągnięcia, nagrody i dziedzictwo Rūmī
Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī jest obecnie powszechnie uznawany za „najpopularniejszego poetę świata”. Jego dzieła zostały przetłumaczone na dziesiątki języków, a w ostatnich latach poeta stał się najlepiej sprzedającym się autorem w Stanach Zjednoczonych, co świadczy o jego uniwersalnym przesłaniu. Z okazji 800-lecia jego urodzin w 2007 roku, UNESCO uhonorowało go, wybijając pamiątkowy medal, doceniając jego nieoceniony wkład w kulturę światową oraz promowanie idei pokoju i tolerancji. Po śmierci Rumiego, jego syn Sultan Walad wraz z uczniami założyli zakon Mevlevi, znany na całym świecie jako Zakon Wirujących Derwiszy. Ta duchowa tradycja, związana z ceremonią Sama – mistycznym tańcem wirowania – stanowi jedno z najbardziej rozpoznawalnych elementów dziedzictwa Rumiego.
Rumi wprowadził lub spopularyzował praktykę wirowania jako formę medytacji i modlitwy. Wierzył, że muzyka i taniec mogą pomóc duszy uwolnić się z więzów materialnego świata, co jest kluczowym elementem celów praktyk sufizmu. Jego idee dotyczące uniwersalizmu i tolerancji, podkreślające, że droga do Boga prowadzi przez miłość, a nie tylko przez rygorystyczne przestrzeganie rytuałów, zyskały mu rzesze zwolenników. Persowie i Żydzi, podobnie jak wyznawcy innych religii, odnajdywali w jego naukach inspirację, wierząc, że różne religie stanowią drogę do tej samej prawdy. Jego mauzoleum w Konyi jest symbolem duchowego mostu między Wschodem a Zachodem, przyciągając pielgrzymów i poszukiwaczy duchowości z całego świata.
Główne dzieła Rūmī
Najwybitniejszym dziełem Rūmī, często nazywanym „Koranem w języku perskim”, jest monumentalny poemat duchowy zatytułowany Masnavi (Mathnawī-ī ma’nawī). Jest to kompendium duchowych nauk, które stanowi jedno z najważniejszych dzieł literatury perskiej i światowej myśli mistycznej. Dzieło to, znane również jako Masnavi-e, jest obszernym zbiorem opowieści, przypowieści i refleksji, mających na celu prowadzenie czytelnika ku głębszemu zrozumieniu duchowej rzeczywistości. Poemat duchowy ten ukazuje wszechstronność i głębię jego myśli.
Kolejnym kluczowym dziełem jest Divan-e Shams-e Tabrizi, zbiór lirycznych wierszy, głównie gazali, które Rumi napisał pod wpływem swojej głębokiej relacji z Szamsem z Tabrizu. Ten zbiór, zawierający ponad dwadzieścia tysięcy dwuwierszy, jest wyrazem ekstatycznej miłości mistycznej i duchowego uniesienia. Wiersze te są świadectwem jego przemiany duchowej i poszukiwania jedności z boskością. Prace prozą Rumiego, choć mniej znane niż jego poezja, również stanowią cenne źródło jego myśli. Należą do nich „Fihi ma fihi” (Co jest w nim, to jest w nim), będące zapisem jego rozmów i wykładów, „Majalis-e Sab’a” (Siedem Kazań), które stanowią zbiór jego nauk, oraz „Maktubat”, czyli zbiór listów. Dzieła te uzupełniają obraz Rumiego jako myśliciela i mistrza duchowego.
Filantropia, osobowość i kontrowersje
Rumi był znany z niezwykle otwartego podejścia do ludzi różnych wyznań i kultur. W swoich naukach konsekwentnie podkreślał, że droga do Boga prowadzi przede wszystkim przez miłość, a nie tylko przez rygorystyczne przestrzeganie rytuałów czy dogmatów. Ta uniwersalistyczna wizja sprawiła, że jego nauki przemawiają do ludzi o różnym pochodzeniu i przekonaniach. Mawiał, że „religie stanowią drogę” do tego samego celu, co podkreśla jego otwartość i tolerancję. Jego osobowość, nacechowana głęboką mądrością i współczuciem, przyciągała ludzi szukających duchowego przewodnictwa.
Jednakże, intensywna więź Rumiego z Szamsem z Tabrizu budziła ogromne kontrowersje wśród jego rodziny i uczniów w Konyi. Wiele osób zarzucało mu zaniedbywanie obowiązków religijnych i nadmierną fascynację tajemniczym derwiszem, co doprowadziło do napięć i konfliktów. Po czterdziestu dniach wspólnego przebywania Szamsa i Rumiego, Szams zniknął w tajemniczych okolicznościach, co pogrążyło dżalal ad-dina w głębokiej rozpaczy. Rumi ponownie pogrążył się w żałobie, która jednak stała się inspiracją dla jego dalszej twórczości. Według przekazów, po zniknięciu Szamsa, Rumi napisał ponad dwa tysiące czterowierszy, wyrażając swoją tęsknotę i pragnienie duchowej jedności z nim, co pokazuje, jak głęboko przeżywał tę stratę. Wypowiedział wtedy słynne słowa: „Oddzieleni w duszy, choć ciałem blisko siebie.” Przeżycia i doświadczenie związane z Szamsem stały się dla niego nie tylko źródłem cierpienia, ale także impulsem do głębszego zrozumienia istoty miłości i boskości. **Ta głęboka więź i późniejsza strata stały się fundamentem jego poetyckiego geniuszu.**
Ciekawostki z życia Rūmī
Jedna z fascynujących legend związanych z Rumi opowiada o jego spotkaniu z wielkim poetą Attarem podczas ucieczki rodziny przed Mongołami. Według tej opowieści, Attar miał przepowiedzieć wielkość młodego Rumiego, widząc jego ojca idącego przed nim i mówiąc: „Oto morze, za którym płynie ocean”. Ta anegdota podkreśla niezwykłe przeznaczenie, jakie przypisywano Rumiemu od najmłodszych lat. **Jego miejsce spoczynku, Mauzoleum Rumiego w Konyi (Mevlana Museum), jest obecnie jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Turcji.** Jest ono nie tylko miejscem kultu, ale także symbolem duchowego mostu między Wschodem a Zachodem, przyciągając odwiedzających z całego świata, pragnących poznać dziedzictwo tego wybitnego mistyka perskiego.
Po śmierci Rumiego, jego syn Sultan Walad i uczniowie założyli zakon Mevlevi, znany jako Zakon Wirujących Derwiszy. Są oni słynni z ceremonii Sama, mistycznego tańca wirowania, który stanowi integralną część praktyk duchowych. Praktyka ta, znana jako Sufi Whirling, polega na obiegowym po okręgu wokół szejcha, w celu osiągnięcia duchowego uniesienia. Rumi był zwolennikiem idei, że muzyka i taniec mogą pomóc duszy uwolnić się z więzów materialnego świata, co stanowiło kluczowy element jego nauk. **Jego twórczość została przetłumaczona na wiele języków, co świadczy o uniwersalności przekazu poety miłości.** Wśród jego dzieł wyróżnia się Masnavi-e, które jest powszechnie uznawane za poemat duchowy. Jego dzieła, w tym Divan-e Shams-e Tabrizi, zawierają gazale, które są wyrazem jego ekstatycznej miłości mistycznej. Jego życie, choć zakończyło się 17 grudnia 1273 roku, trwa w jego poezji i filozofii, inspirując kolejne pokolenia do poszukiwania światła słońca rzeczywistości.
Jalāl al-Dīn Muḥammad Rūmī, poprzez swoje dzieła, nieustannie inspiruje miliony ludzi, podkreślając uniwersalność miłości i tolerancji jako drogi do duchowego oświecenia. Jego dziedzictwo przetrwało wieki, czyniąc go jednym z najbardziej wpływowych myślicieli w historii ludzkości. **Rumi pozostaje postacią żywo obecną w kulturze globalnej, a jego przesłanie o miłości i jedności wciąż rezonuje z czytelnikami na całym świecie.**
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Co to znaczy Rumi?
„Rumi” to nazwisko pochodzenia arabskiego, oznaczające „rzymski”. Odnosiło się ono do osób z terenów dawnego Cesarstwa Rzymskiego lub Bizantyjskiego.
Kto to jest Rumi?
Rumi to perski poeta, uczony i mistyk suficki, którego pełne imię brzmiało Dżalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī. Jest on autorem słynnego zbioru poezji „Masnawi” oraz wielu innych dzieł.
Czy Rumi był derwiszem?
Tak, Rumi był założycielem zakonu Mevlevi, znanego jako tańczący derwisze. Ich praktyka wirującego tańca symbolizuje duchową podróż i połączenie z Bogiem.
Co się stało z tatą Rumi?
Ojciec Rumiego, Bahā’ ud-Dīn Walad, był cenionym uczonym i teologiem. Po jego śmierci Rumi przejął jego obowiązki nauczycielskie i duchowe.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Rumi
